skip to Main Content
39. Nieuwe (ge)tijden

39. Nieuwe (ge)tijden

Twee weken geleden ging ik samen met mijn ouders en vriend op een hele bijzondere expeditie. We gingen voor een fotografie-cursus naar het tweeënenhalf vierkante meter grote Waddeneiland Rottumeroog. In 1876 werd dit eiland na 140 jaar particulier bezit weer eigendom van het Rijk. Zij stelden een voogdgezin aan dat verantwoordelijk was voor het onderhoud van land en duinen.

Tegenwoordig wordt het eiland vooral bevolkt door grote groepen vogels en zeehonden en is daarom ook niet vrij toegankelijk voor publiek. Het was dus erg speciaal dat wij via deze excursie wel aan land mochten gaan! De schipper had precies uitgerekend hoe laat we moesten vertrekken voor de overtocht zodat we met vloed over het meest ondiepe stuk van de zee konden varen. Toch was het best spannend want er hoefde maar iets te veranderen in het weer en we zouden kunnen vastlopen…

Gelukkig kwamen we 3,5 uur later zonder kleerscheuren aan en probeerde ik me voor te stellen hoe het voor de voogdgezinnen moet zijn geweest om zo afgesloten van de wereld te leven. Vier generaties lang woonden zij in hun eentje op het eiland, met niets dan elkaar, een moestuin en af en toe langsvarende schepen. Daarnaast is het hele Wad – en dus ook dit eiland – continu in beweging door de invloed van wind en zee, waardoor het eiland zich langzaam maar zeker naar het oosten verplaatst. Het huis van de familie is daarom ook meerdere malen verdwenen in zee – en weer opnieuw opgebouwd op de nieuw ontstane stukken land. Het lijkt me heel bijzonder om zo met de natuur te moeten samenleven: je leefritme wordt niet bepaald door de klok maar door het getij, en niet door je agenda, maar door het seizoen. Je zou deze afhankelijkheid als beangstigend kunnen ervaren, omdat je overgeleverd bent aan de grillen van de natuur.

Maar leren werken met beperkingen of binnen bepaalde kaders kan je creativiteit ook juist aanmoedigen. Als je naar het mogelijke in het onmogelijke zoekt kan je juist hele slimme of verrassende ideeën krijgen.

Eigenlijk werken de keukenvernieuwers ook op die manier: zij moeten vaak werken in een vaststaande ruimte met een bestaande structuur en inrichting. Maar binnen die kaders zien zij vaak hele mooie mogelijkheden voor vernieuwing. Net als de zee doet met eb en vloed, nemen ze wat af en voegen ze wat toe aan een bestaande basis: oude keukenkastjes eruit, nieuwe laden erin, maar het (kook)eiland blijft bestaan.

Back To Top